Wat een bloedhond is die Gordon...

Wat een ongelooflijke enge, trieste, foute, horkerige, hufterige, narcistische bloedhond is het toch, die Gordon.

Dacht ik, toen een maandje geleden uitlekte dat hij het na eeuwen teruggekeerde AVRO-programma In De Hoofdrol alleen met zijn komst wilde verblijden als de omroep van kleurloos Nederland eventjes 8000 euro zou storten. Daar gaan we weer, dacht ik. Gordon is jaloers dat niet hij, maar Gerard Joling de eerste gast is van Frits Sissing. Hij wilde best even zijn voormalige vriendin wat veren in de kont en messen in de rug duwen, maar dan moet er wel gewoon een marktconforme vergoeding tegenover staan.

Niet alleen een beroerd artiest, maar ook nog een slecht mens, die Gordon.

Dacht ik. Maar na drie afleveringen moet ik eerlijk zijn: Gordon had gewoon gelijk. De redactie van In De Hoofdrol heeft bedacht dat het sneller moet dan vorige eeuw met Mies, dus wordt er in een recordtempo anderhalf dozijn gasten doorheen gejaagd. Bij Gerard Joling telde ik er precies achttien en zondag bij Wendy van Dijk zal het niet anders zijn. Gemiddeld mogen de gasten – als ze snel praten – dus niet meer dan vijf zinnen zeggen. Die opzet zorgt voor complete oppervlakkigheid en zoals we allemaal weten is Gordon een man die alleen dingen gratis doet die wel diepgang hebben...

Help Daisy Dee de grens over!

Ze werkte met Madonna, Destiny’s Child, Lenny Kravitz, Missy Elliot en vele andere grote sterren. Zegt ze. Ze was zelf zangeres bij Technotronic en richtte een productiemaatschappij op die onder anderen the Backstreet Boys en ‘Nsync onder contract had. Zegt ze. En haar grote droom: haar huidige tv-programma wereldwijd tot een succes maken.

Daisy (Dee) Rollocks is de naam.

Tot voor kort had de 38-jarige Curacaose nog kleinere dromen, want ze kwam voor de camera niet veel verder dan de presentatie van wat belspelletjes en een rol in de Duitse soapserie Alle zusammen – Jeder fur sich.

En nu gaat Daisy (die op haar eigen website www.daisydee.com overigens nog 27 jaar en zangeres is...) dus definitief doorbreken op televisie. Zegt ze. Haar programma heet Fashiontrix, het wordt elke donderdagavond vanaf 22.00 uur uitgezonden op RTL8 en het is zo’n sponsorvehikel met mode en een make-over waarvan er geen dertien, maar veertien in een dozijn gaan.

Waarom dan toch al deze aandacht voor mevrouw Rollock? Omdat die internationale carrière haar zó gegund is. De afgelopen twee weken haalde ze niet eens 50.000 kijkers en da’s voor de talentscouts van de grote internationale televisiestations waarschijnlijk nét niet goed genoeg. Dus als jullie vanavond nou eens allemaal een kwartiertje kijken... Dan zijn wij er verder van af.

Het is de schuld van Herman den Blijker

Geen Michelin-ster (meer). Niet in de Elsevier-top 20 verkozen door zijn collega’s. Geen plek in de top 100 van de restaurantgids Lekker. En toch horen we het de voice-over elke dinsdagavond weer zeggen: “Tóp-kok Herman den Blijker”.

Dat heeft Herman knap gedaan. De Zeeuw heeft zich spelenderwijs het Rotterdamse accent eigen gemaakt. En daar vervolgens een compleet imperium op gebaseerd – want hij is kooktechnisch gezien bepaald geen Gordon Ramsey, laat staan een Sergio Herman of Jonnie Boer.

Herman loopt al een jaartje of vier met in de ene hand een sigaar en de andere hand in de broekzak dominant door het beeld. Áls die handen eens wat anders doen, is het graaien op een bord en er mee eten. Of een hand geven. Herman geeft véél handen. Het Rotterdamse accent, met die staccato zinnetjes en die tientallen verkleinwoordjes in de sfeer van ‘IJssie’, ‘wijffie’ en ‘meissie’, het maakt van de kale reus een sympathieke verschijning. Zelfs in 020 hebben ze geen hekel aan ‘m.

Den Blijker heeft daarmee bijgedragen aan de emancipatie van de regio. Dat valt toe te juichen. Vond ik altijd.

Tot gisteravond. De promo voor het nieuwe programma S.O.S. Sonja van RTL gezien? Het gaat echt gebeuren volgend voorjaar: zaai baai maai opdu taai vaai... Vraaisuluk!

Spel van niks met prijzengeld van niks...

A*MBEI. BOS*AD. CA*TUS. D*CTEE. EC*TER. FA*ANT. GEZE*K. HU*TER. I*DIEN. JA*ERS. KAKK*R. LIED*E. MOE*ER. NI*MER. OM*ET. PA*IER.

Bekende kost?

Inderdaad, het zijn woorden waarop deelnemers aan Lingo zomaar kunnen struikelen als de studiolampen eenmaal op hun nerveuze hoofden schijnen. Gisteravond was het weer prijs. VAN*EN. Noch de buurvrouwen Carolina en Lia, noch de buurtnichten Marco en Leon wisten er VANGEN van te maken. Shit happens. Marco en Leon waren desondanks ideale kandidaten, want toen ze TOILET raadden volgde een prachtige high five en bij GEWOND vlogen ze elkaar in de armen alsof ze zojuist in de Oudejaarsloterij een miljoentje of twaalf hadden gewonnen. Zo ziet de altijd vrolijke Lucille Werner, die Lingo ooit na een weddenschap met Robert Jensen (leeft die nog?) presenteerde in een decolletté tot voorbíj haar stuitbeen, ze graag!

Lingo is een merkwaardig fenomeen. Het is een spel van niks met een prijzengeld van niks, maar toch zijn er bij eerst de VARA en later de TROS al meer dan 4000 afleveringen van uitgezonden en kijken er meestal een dikke 800.000 jonge en oude bejaarden naar. Het is tevens het enige programma waarvoor ooit een premier op de bres sprong; in oktober 2006 dreigde de zendercoördinator van Nederland 1 Lingo te killen, maar Jan-Peter Balkenende ging daar keihard voor liggen. Pardon: LI*GEN.

Hij wordt bedankt!

In de herkansing: Paul de Leeuw

Heel eerlijk: er zijn zaterdagavonden dat ik níet naar Mooi Weer de Leeuw kijk. Sterker, dat geldt tegenwoordig voor alle zaterdagavonden.

Op een gegeven moment ken je het namelijk wel. Die chaos. Die zwaaiende armen. Die Cor Bakker. Die weeïge liedjes. Die Adje. Die leden van het rariteitenkabinet. Die onbenullige publiekswensen.

Het is elke keer een variant op hetzelfde en sinds de affaire met Anneke Grönloh in alweer 2002 is de Paul de Leeuw van de televisie aangetast door het virus der mildheid. Het vileine, het valsenichterige, het pesterige, het spraakmakende – het is er allemaal af.

Paul de Leeuw scoort altijd. Mooi Weer de Leeuw op zaterdag trekt altijd dik anderhalf miljoen kijkers. The Day After op zondag ook. Als hij op vrijdag The Day Before zou gaan maken, zal het niet anders zijn. En The Day After The Day After ook. Maar het is te gemakkelijk geworden. Een routineklusje.

Afgelopen weekend moest ik van mijn moeder (bejaarden zijn dól op Paul de Leeuw) weer eens kijken. De Marathon. Twaalf uur Paul de Leeuw. Heel eerlijk: dat viel niet tegen. Dat was eigenlijk heel goed. Dat zou hij vaker moeten doen. Elk jaar.

Kan ie de overige 51 weken liefdesbrieven lezen, met de kids naar zwemles en zijn zangkunsten vertonen in de beslotenheid van de eigen douche.