De finale van Can't Buy Me Love
Ik ben er gisteren wéér een keer voor gaan zitten. Ik heb wéér de volle dertig minuten uitgezeten. Ik vroeg me wéér af waarom toch nog elke dag dik 350.000 medelanders er op afstemden.
Maar helaas. Ik heb wéér niets, maar dan ook niets kunnen vinden dat maakte dat ik tenminste één onderdeeltje van Can’t Buy Me Love meer ging waarderen dan van de vorige freakshow van John de Mol in die villa in Eemnes, De Gouden Kooi.
Waar de wanstaltige Gouden Kooi-vleesklomp Jaap Amesz er tenminste in geslaagd is voor een paar jaar herkend te worden op straat, zullen de deelnemers van de opvolger Can’t Buy Me Love al vanaf morgenochtend negen uur volstrekt ongehinderd door de drukste winkelcentra van Nederland kunnen lopen.
De Marco’s, de Kelly’s, de Anthea’s, de Fiona’s, ze gaan het ene oog in en het andere uit. En laten we eerlijk zijn: dat is maar het beste ook. Want stel je voor dat ze na al dat geneuzel van ze ook maar een heel klein beetje denken dat ze wél net zo veel voorstellen als de gemiddelde medewerker van een hoerenkast (met alle respect voor de gemiddelde medewerker van een hoerenkast)... De harde waarheid zou ze een enkeltje inrichting bezorgen!
Maar eerst vanavond de finale. Je kunt ook níet kijken.
Labels: can't buy me love, de gouden kooi, jaap amesz, john de mol, rtl 5

