Knuffelen met de Frogers

René Froger schijnt wel eens een moppie te zingen. Vandaar natuurlijk dat hij de rol van Martin Morero, de onvruchtbare, ordinaire, beetje zielige, maar bovenal goedhartige in Het Gooi verdwaalde Amsterdamse volkszanger in Gooische Vrouwen zo overtuigend weet neer te zetten. Of is dat zijn broer?

Enfin, nu Gooische Vrouwen helaas al weer met winter- én zomerstop is, moeten we het op donderdagavond doen met René Froger als René Froger in De Frogers: Effe Geen Cent Te Makken op RTL 4. René, echtgenote Natasja en hun kakkerkids Didier en Maxim leven daarin een maand (dus acht weken op tv) van precies 607 euro. Na vier afleveringen komt het woord ‘Voedselbank’ je helemaal de strot uit, maar verder is de manier waarop de Frogers hun maand in die Hilversumse volkswijk doorstaan niet voor niets goed voor anderhalf miljoen kijkers per keer.

Vooral ‘Natas’ maakt er on camera werk van om gewoon en zuinig te zijn en over vier aflevering staat haar omhelzingsteller ver boven de 200. Door al dat geknuffel vergeet ze wel om ook maar één keer vraagtekens te zetten bij het automatisme waarmee wordt gekozen voor niet-willen-werken-want-te-druk-met-de-honden (of te blij met de slachtofferrol), maar ach... niet zeuren.

De Frogers zien graag De Gullits als hun opvolgers. Ik ook. Kijken of Ruud dan wel goed inkoopt...

Waar je was en wat je deed...

Nee, ik doe er niet aan mee! Geen woord van kritiek wil ik horen op de wijze waarop de Nederlandse omroepen de Amerikaanse presidentsverkiezingen hebben gebracht.

Rick Nieman en Erik Mouthaan (of was het Van Velzen?) waren in Obama vs. McCain gewoon in vorm en de NOS kun je niets verwijten. Ga als je Philip Freriks of Eva Jinek heet om middernacht maar eens van start in de wetenschap dat je uren (uiteindelijk vijf uur en één minuut) moet toewerken naar iets dat iedereen al weet: dat er water naar beneden komt als het regent.

De voorspelbaarheid van de uitslag zat iedereen danig in de weg en echt leuk werd het pas toen de conservatieve deskundige Bart Jan Spruyt het gejuich van de NOS-mannen Kees van Dam (“Het is een voorrecht hier te zijn”) en Gerri Eickhof (“Mooi om bij de winnaar te mogen zijn”) afdeed als “anderhalf uur psalmen zingen voor Obama”. Terug op aarde, na een doorwaakte nacht.

Eentje die, toen de zon al lang op was, in Amerika Kiest ook nog eindigde met De Moeder Aller Cliché’s: “Dit was zo’n moment in de geschiedenis waarover je later altijd meteen kunt zeggen waar je was en wat je deed.”

(En 16.356.276 Nederlanders moeten, als ze eerlijk zijn, antwoorden: “Ik lag in bed en ik sliep...”)

Boze bitches op mijn dak?

Als je niet tot de doelgroep van S1ngle behoort, moet je voorzichtig zijn met je oordeel. Nou, ik ben geen twintiger, heb geen borsten en voor overschieten (pardon: happy single blijven) is het ook al te laat. Spitsroeden lopen dus, want voor je het weet krijg je een complete lichting boze bitches op je dak.

Dus laten we positief beginnen: Katja Römer-Schuurman speelt op buitengewoon overtuigende wijze snol Stella, op Bracha van Doesburgh als Fatima is helemaal niks aan te merken en Eva van der Gucht is werkelijk perfect als zwijmelend lelijk (meer: dik) eendje Nienke.

Het zou zomaar kunnen dat vrijgezelle vriendinnen – wegens toch niks anders te doen - elke dinsdagavond gezamenlijk naar S1ngle gaan zitten kijken met het doel deel te nemen aan een feest der herkenning. Lekker roddelen over andere meiden die wel erg veel gelijkenis met de drie heldinnen vertonen bijvoorbeeld.

Wie denkt dat de verhaallijn louter anekdotisch is, zit er naast. Natuurlijk, Katja (Stella) woont een scholiertje van pakweg 15 uit en Eva (Nienke) leeft helemaal op cq. wordt hopeloos verliefd omdat oude buurjongen Berry haar vriendschappelijk twee keer op de schouders ramt, maar er is ook een diepere laag. Die was gisteren: de tijd tikt door. De doelgroep zou zeggen: ja, duh...

Oorlog aan de vismaffia

Al mijn hele leven luister ik naar vrouwen. Eerst een jaartje of 20 naar de oude mevrouw Dijkgraaf, daarna naar de nieuwe. Vooral als het om gezonde voeding gaat dan. Hun wil was altijd wet: minimaal eens per week vis op het menu, want dat is gezond.

Gisteren heeft Antoinette Hertsenberg me eindelijk van die gore glibberdingen (ik bedoel de vissen, uiteraard) verlost.

De Tros-coryfee wees in Radar met de haar kenmerkende vasthoudendheid op de Grote Gevaren van de consumptie van vis en visolie. Kort door de bocht: voor één kilo kweekvis is zes kilo wilde vis nodig, voor één liter visolie minimaal twintig kilo wilde vis, dus vis in zee zullen onze kleinkinderen niet meer zien zwemmen. Maar wat nog erger was: wie de Voedingscentrum-adviezen volgt om twee keer per week vis te eten, stopt zichzelf helemaal vol met gif. Je kunt nog beter roken – bij wijze van spreken.

Was het eigenlijk wel Radar? Of zat ik toch naar Opgelicht te kijken?

Enfin, dankzij Antoinette Hertsenberg komt er bij mij geen vis meer in. Ik vind het schandalig om de wereldzeeën leeg te eten en ik vind het nog veel schandaliger dat dat tuig van het Voedingscentrum mij wil vermoorden. De oorlog verklaren Antoinette en ik de vismaffia.

En vanavond: biefstuk!

Smeets doet aan heldenverering

Gênante televisie. Een andere term is er niet voor het tweeluik dat de NOS gistermiddag rond het NK afstanden uitzond vanuit Lemmer. Daar, aan een tafeltje in café-restaurant ’t Centrum, zat een ruim twee meter lange man niet één, maar twee bruine armen te halen bij wat ooit een groot schaatser was. Meneer Smeets, de man die interviews doorgaans verpakt in een hoorcollega waarin de geïnterviewde ‘ja’ mag knikken, was op audiëntie bij Rintje Ritsma.

Er is dan helemaal niks mis mee om van het halfuur televisie pakweg 28 minuten te besteden aan heldenverering. Ritsma was tenslotte een grootheid. En dan past, nu hij éindelijk afscheid heeft genomen, absoluut waardering. Maar meneer Smeets, is het héél veel gevraagd om vanachter de koffie en de Berenburg dan ook twéé minuten kritisch te zijn? Desnoods: te doen alsof?

Te vragen of ie de laatste vier jaar misschien alleen is doorgegaan omdat hij niks anders kon of ook omdat hij verliefd was op geld? Of eens te horen hoe zo'n slimme jongen voor een paar ton de boot in gaat met een of andere stomme belegging? Met hem te onderzoeken waarom zo veel wielrenners worden gepakt op doping en haast nooit een schaatser?

Kom op, meneer Smeets, op 11 januari 2012 mag u met pensioen. Nog even volhouden, hoor!