De glorieuze rentree van Jack Spijkerman

Hij is niet dood, hij leeft! Jack Spijkerman!

Uitgerekend bij de omroep die hem na zijn keuze voor het grote geld op 27 juli 2005 virtueel kistte, zat hij gisteravond opeens aan tafel de humordeskundige te acteren. Matthijs van Nieuwkerk was in ‘De Wereld Draait Door’ de gastheer.

Opmerkelijk. Waarom stond Vera Keur dat toe? Het opperhoofd van de Vara maakte haar zakelijke conflict met Spijkerman destijds immers zo persoonlijk, dat je haast vermoedde dat hij niet alleen haar bedrijf verliet voor een ander, maar ook haar bed. Dat Spijkerman zonder zijn Kopspijkers-mannen en -vrouwen bij Talpa volledig op zijn bek ging en later zo ongeveer als enige uit de boedel niet mee mocht naar RTL, heeft voor het eerst en voor het laatst dit decennium een lach op het gezicht van La Keur getoverd. Gescheurde wangen hield ze er aan over. Zo genoot ze van het verval van die smerige overloper. Zand erover. Of de fik er in, als hij gecremeerd wilde worden.

Maar het is net onkruid, want gisteren kwam Jack zichzelf opeens weer in al zijn treurigheid vertonen. Als altijd nerveus, vol heimwee, wanhopig solliciterend naar een baantje op radio of tv. Gráág bij de publieken, gráág bij de Vara. En geen kritische vraag van Matthijs.

Leg uit, Vera!

Harry Mens heeft een zus

Als je op zondagochtend per ongeluk zappend op Business Class stuit en je bent nog niet helemaal fris van de vorige avond, dan kan het zomaar dat je denkt in een uitzending van Koefnoen te zijn beland. Plien van Bennekom speelt dan het talentloze rijkeluisdochtertje Suze en gastacteur Jack Wouterse doet een magnifieke persiflage van ene Harry, een man die niet één vraag kan onthouden en ze daarom allemaal oplepelt uit zijn schrijfmap.

Na het ideale katerontbijt (drie glazen water, twee koppen sterke koffie en één broodje honing) schrik je je te pletter. Niks Plien en Jack. Suze en Harry bestaan echt! En ze zijn oprecht van mening dat ze een televisieprogramma kunnen presenteren, kunnen interviewen en iets toevoegen aan de wereld. RTL geeft ze daarin geen ongelijk - zolang ze op tijd de rekening betalen voor de zendtijd.

Nou dacht ik altijd dat RTL met Harry en Suze het dieptepunt wel had bereikt. Maar gisteren stuitte ik op RTL Z bij toeval op een nog veel groter drama: Harry Mens heeft een zus! Ze heet Annemarie en ze doet een manmoedige, doch faliekant mislukte, poging het niemendal ‘Jorritsma Blikt Vooruit’ te ‘presenteren’. Of worden we grandioos genaaid en zit achter dat Jorritsma-masker tóch een geniale Sanne Wallis de Vries? Ik houd hoop.

Voldoende in de Nationale Bijbelquiz!

Multiple choice. Eén vraag. Vier antwoorden die zouden kunnen kloppen. En maar eentje is goed. Om te weten wélk antwoord, moet je kennis van de materie hebben. Of goed gokken.
Dacht ik altijd.

Tijdens de Nationale Bijbelquiz 2008 van NCRV en EO (bij de BN’ers gewonnen door – wie kent ‘m niet – Jan Slagter) bleek ik er opeens helemaal naast te zitten. Zelfs iemand die de verplichte godsdienstlessen op een openbare school vroeger louter had benut om een beetje te klooien met de meiden (zoals ik), haalde namelijk blind een voldoende.

De oorzaak: van de vier antwoorden waren er doorgaans drie te belachelijk voor woorden. Even naar voetbal vertaald: uit welke plaats komt Feyenoord? Rotterdam, Fijnaart, Jeruzalem of Eesterga? Of naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen: hoe heet de running-mate van McCain? Bazin, Waanzin, Dwalin of Palin. Dat niveau.

De reden waarom NCRV en EO de moeilijkheidsgraad hadden aangepast aan het IQ (78) van de ook gisteren weer slechtste BN’er (de onzin ratelende Tatjana Simic) is heel simpel. Die hele Nationale Bijbelquiz was 36 vragen lang louter bedoeld als reclamespot voor de BV Jezus.

Vraag 37: Hoe noemen we een schijnheilige? A) Patjepeeër. B) Onderzeeër. C) Wijk aan Zeeër. D) Farizeeër. Tien punten voor antwoord D!

Het geheim van Alberto Stegeman

Ik zit nú in mijn kantoor! Ik klap mijn laptop open! Ik start nú mijn laptop op! Ik open het programma Word! Ik zit nú in een leeg document! Ik kijk peinzend voor me uit! Ik zie nú een lekker wijf aan komen waggelen! Ik vraag me af of ik eerst haar neem of de cappuccino die ze voor me meebrengt! Ik besluit nú voor de cappuccino te gaan! Ik neem een slok! Ik vind nú dat het tijd is om ze te gaan verdienen! Ik tik een Q. Ik zie nú een Q voor me staan! Een Q! Híer, nú, in míjn kantoor!

Beter goed gejat dan slecht verzonnen. Dit was dus een Alberto Stegemannetje.

Alberto is mijn held. Oók omdat hij in ‘Undercover in Nederland’ buitengewoon aardige voorpaginanieuwtjes voor de kranten verzamelt. Maar nog veel meer omdat Alberto als geen ander spot met artikel 1 uit de Scriptschrijverswet: show, don’t tell!

Als het even kan, kijk ik zondag (21.30 uur) voor de inhoud en maandag (14.30 uur) voor de vorm. Dan, als inhoud niet telt, ontdek je Alberto’s geheim het beste. Hij kan van één liedje van drie minuten (Schiphol is lek, wapens te koop, defensieterreinen slecht beveiligd) een avondvullend concert maken. En da’s een gave.

Laat Tom Egbers met rust!

Eén echte primeur heb ik in mijn leven gehad. En die leidde meteen tot een openbare oproep om “die kleine kale met die bril dood te maken”.

De primeur: Tom Egbers plast in zijn broek.

In mijn grenzeloze naïviteit veronderstelde ik dat het boegbeeld van Studio Sport zichzelf wel kon relativeren. Want ach, hij was destijds nog jong. Stagiair. En het was in een bergetappe van de Tour de France, dus eh... shit happens...

Maar Tommie en zelfspot - dat ging slecht samen.

De laatste jaren heb ik vaak om Tommie gegniffeld. Als hij een ambeientest uitvoerde op Johan tijdens Champions League-avonden. Maar nog veel meer als hij bij Studio Voetbal de wél spitse Jack van Gelder moest vervangen. En Hugo Borst hem zichtbaar duidelijk maakte dat Tommie zich echt mocht beperken tot onschuldige voorzetjes (mening inslikken svp).

Kijk nu naar ‘m: 51 jaar, geblondeerd en tot zijn pensioen veredelde uitslagen-oplezer. Zo iemand ga je niet pesten. Oók niet als hij de aankondiging van Ajax-NEC opeens gaat upgraden met een citaat van de letterkundige Cees Buddingh’. Tuurlijk, sneu. Maar gun ‘m zijn lol en plan je plaspauzes tijdens Studio Sport wat slimmer: als hij autocuend met zijn kaartjes wappert. Big deal. Of, zoals de Fransen zeggen: tant pis...