Verslaafd aan Het Familiediner

Elke gek z’n gebrek. Het mijne: ik ben verslaafd aan Het Familiediner. Zodra onze vrienden van de EO presentator Bert van Leeuwen en zijn stretched limo het land in sturen, zit ik op het puntje van mijn stoel.

Het is niet vanwege het Showroom-effect van broers, zussen, vaders, moeders en/of kinderen die een ruzie om meestal helemaal niks volledig hebben laten escalleren. En hoe dat dan à la Het Spijt Me wordt rechtgebreid onder het genot van zalm met zuurkool van ‘meesterkok’ Leon Ribbens in een tot restaurant verbouwd dorpshuis in Kwistummerveen.

Nee, het is echt vanwege Bert. De EO beweert dat Bert al meer dan 25 jaar op de buis is en Gij Zult Niet Liegen dus dat zal kloppen. Maar waarom weet Bert al die ervaring zo verdomd goed te verbergen? Waarom die kromme rug? Die angst in die stem? Die nerveuze blik in de camera? En waarom elke keer als zus X en broer Y inderdaad – want het blijft toch je familie – uit de limo stappen die gespeelde vreugde?

Berts volgende klus wordt (echt waar!) De Erfenis. Vóór het overlijden van de doden worden de spullen onder het toeziend oog van de EO-camera’s alvast verdeeld. En als de betrokkenen dan mot krijgen, kunnen ze meteen door naar Het Familiediner. Om met Bert te spreken: helemaal hartstikke goed!