Mijn broer André Rouvout

Potjandikkie!

Kom ik er dankzij Matthijs van Nieuwkerks Top 2000 à gogo achter dat ik toch een tweelingbroer heb. Hij is dus ook van de lichting ’62. Had vroeger ook een Puch. Bezit zo’n 20 tot 22 cd’s van Van Morrison. Wist in tegenstelling tot de twee Olympische waterballetjes in de quiz wel dat ‘Je t’aime... moi non plus’ werd gezongen door wijlen Serge Gainsbourg. En ook wat hem betreft had de nummer 1480 van de Top 2000 maar beter op nummer 2001 kunnen staan. Vréselijk nummer, dat ‘Sjakie van de hoek’ van de ook al overleden Conny Vandenbos.

Jeetjemina!

Het zet die schitterende muziekzesdaagse van Matthijs van Nieuwkerk en zijn sidekick Leo Blokhuis toch wel even in een ander daglicht. Als muziek en een gezamenlijk verleden een band schept, ben ik opeens een potentiële klant van de minister van jaren ’50-zaken van de ChristenUnie. Voor je het weet vult een onzichtbare hand als ik straks in 2011 in het stemhokje sta het vakje voor de nummer 1 van Lijst 7 in met rood.

Of moet ik er niet te veel achter zoeken en maar gewoon denken dat ook André Rouvoet recht heeft op goede smaak? En vanavond gewoon nog maar een keer volop genieten van de laatste aflevering met die zeer verrassende winnaar Queen?

Gossiemijne!

Mag het voortaan alleen Youp zijn?

Er was een tijd dat er één oudejaarsconference per jaar was. Vreemd genoeg deden ze dat altijd op 31 december, die gekken. En daar keek je dan naar uit.

Anno 2008 gaat dat een tikkie anders. Zondagavond (28 december) beet Micha Wertheim het spits af met ‘Voor gevorderden’. Gisteravond was het de beurt aan Arie Koomen met ‘Uit’. Een uurtje later: de jubileumshow van Van Houts & De Kets, ‘Sterk, Zwart en Zonder Suiker’. En dan komen op Oudejaarsdag naast de officiële oudejaarsconference van Youp van ’t Hek ook nog even Guido Weijers, Karin Bloemen en Tineke Schouten langs en schijnt onze kerstvakantie ook nog opgeleukt te zijn met twéé uitzendingen rond het 50-jarig jubileum van Seth Gaaikema. Voor de liefhebbers van ultraflauwe grappen: vanavond laat deel 2, Nederland 1.

Ik verlang hevig terug naar de jaren ’70 en ’80, waarin het een event was, die oudejaarsconference. Want er zijn tegenwoordig gewoon te veel van die grapjurken op televisie rond oud en nieuw. Dus wat mij betreft maakt de VARA een deal voor het leven met die kleine vreemdganger uit de gewaardeerde hockeyfamilie Van ’t Hek en zijn we voorlopig elk jaar op 31december verzekerd van één goede oudejaarsconference. En voor de duidelijkheid: alléén Youp. Want dat het nóg slechter kan dan Seth Gaaikema, dat heeft die andere VARA-vriend Jan Jaap van der Wal vorig jaar genoegzaam bewezen.

De spruitjes van Mart

“Spruitjes, Ria, spruitjes!” De vol-ko-men terechte diskwalificatie van Renate Groenewold gisteren tijdens de 5000 meter van het NK allround gaf Mart Smeets de gelegenheid een keertje of twintig duidelijk te maken dat er een spruitjesgeur in Thialf hing.

Onzin natuurlijk. Als straks de Olympische Winterspelen worden gehouden en een directe concurrente van diezelfde Renate Groenewold uit pak ‘m beet Duitsland maakt zo’n fout, dan is Smeets de eerste om op hoge toon diskwalificatie van die Fräulein te eisen. Dan zal hij bulderen: “De regels, Ria, de regels!”

Maar goed, ik ben dolblij dat Mart en Ria de komende maanden op zaterdag- en zondagmiddag weer tot ons komen. Sowieso omdat Ria Visser sinds ze de commentatorplek inruilde voor die van analist een ontdekking is van het niveau Jan van Halst. Maar ook omdat het voor mij een paar weken verlof betekent van Eredivisie Live, waar ik elke week weer word geconfronteerd met het Goedgeklede Spraakgebrek dat Humberto Tan heet. De man slikt nog meer letters in dan Jan-Peter Balkenende in zijn slechtste speeches en dat begon me met de week meer op de zenuwen te werken.

Ik mag van het thuisfront weer aanschuiven bij Mart en Ria en dat pleziert me meer dan die vele saaie rondjes linksom eigenlijk rechtvaardigen. Als Tan eens geen schnabbel heeft, moet ie bij die twee in de leer...

Bart de Graaff revisited

Om de dooie dood is het geen vroege 1 april-grap: GeenStijl wil volgend jaar met POWNED onderdeel gaan uitmaken van het publieke omroepbestel. Even 50.000 leden werven die 5,76 euro neertellen en de meisjes van GeenStijl krijgen vijf jaar lang 100 uur televisie en 450 uur radio per jaar – gesubsidieerd en al. Bart de Graaff revisited, maar dan veel minder goedaardig.

Ik juich de komst van POWNED van harte toe. Als we althans de ouderwetse GeenStijl te zien krijgen op Nederland 1, 2 en 3. Dat GeenStijl van vroeger, weet je nog? Dat minister Ella Vogelaar de kop kostte. Dat een Volkskrant-verkiezing versjteerde door Rachel Hazes tot persoon van het jaar te laten kiezen. Dat zorgde dat Dorito’s GeenStijl op de markt kwamen. Dat om even te bewijzen dat de doelgroep GeenStijl ziet als serieuze nieuwsbron Felix Meurders dood verklaarde. Dat internet-goeroe Francisco van Jole tot een middelvingerstoot verleidde...

Dat smakeloze GeenStijl dus. Als POWNED dat op de publieke omroep gaat brengen, met miljoenen overheidssubsidie, dan is het niet meer en minder dan een poging tot uitholling van het bestel. Prima!

Wie deze weken op GeenStijl echter ziet hoe Rutger bruine arm op bruine arm haalt bij het ministerie van Defensie, moet vrezen dat GeenStijl ook bij de publieken straks embedded zal gaan meedraaien. Dit plan kan wel eens hun dood worden. Pardon: deaud.

Jeroen Pauw is niet dood, hij leeft!

Hé, Jeroen Pauw leeft nog! Ik dacht even dat die lange slungel die de laatste weken naast Paul Witteman in een stoel hing voor driekwart in een zelf opgewekte coma verkeerde, maar dat blijkt toch een misverstand.

Nu Pauw & Witteman voor een paar weken opeens niet meer nodig zijn om namens de VARA de agenda van het maatschappelijk debat te bepalen, heeft Jeroen Pauw het gaatje in het uitzendschema ingepikt om het door zijn eigen productiemaatschappij gemaakte Vijf Jaar Later op ons los te laten.

Pauw interview sinds 2003 BN’ers, gaat met de opnames van toen naar ze terug en laat ze in retrospectief kijken naar hun kleine en grote voorspellingen voor zichzelf en de wereld. Geen nieuw idee, wel een idee dat tot in de eeuwigheid kan worden uitgemolken. Enerzijds omdat hij ook in 2004, 2005, 2006, en zo verder nieuwe interviews met andere maakte, anderzijds omdat Tien Jaar Later natuurlijk erg als follow up voor de hand ligt.

Gisteren begon de serie met Reinout Oerlemans. Een opwarmertje, want weliswaar een geslaagde zakenman, maar als persoonlijkheid is de voormalige Arnie uit GTST vooral behoorlijk middle of the Gooische road. Vanavond Theo van Gogh. Die het terugkijken helaas moet overlaten aan zijn moeder. Dan begint het vuurwerk pas echt.

Zeg, zendercoördinator, moet dat Pauw & Witteman echt terug?

De allermooiste tv-sport

De Tour de France? Ik val er, sinds Jean Nelissen definitief verdronk in een vat wijn en noodgedwongen van de buis verdween, bij in slaap. Champions League- en UEFA Cup-voorrondevoetbal? Het mag wat mij betreft per loting worden afgedaan, in plaats van met wekenlangse sessies op publieken, commerciëlen en regionalen op dinsdag, woensdag en donderdag. Het EK of WK voetbal? Zolang Nederland meedoet zijn die Oranje-wedstrijden goed te pruimen, maar verder vind ik het toch wel erg het spanningsniveau van groeiend gras hebben. Poker dé nieuwe televisiesport? Net sex; niet kijken, maar doen.

Nee, voor mij is er maar één televisiesport. Darts. Ik hang sinds vrijdag dan ook weer elke dag aan de buis en op de website van SBS6 om maar geen pijltje te hoeven missen van de Ladbroke’s PDC World Championships Darts. En als dat evenement op 4 januari voorbij is, ga ik in één ruk door naar de The Lakeside World Professional Darts Championship van de BDO. Dat aan dat laatste toernooi maar twee Nederlanders meedoen (Edwin Max en Francis Hoenselaar, beide kansloos) kan me helemaal niks schelen.

Nee, het gaat mij om de sport en de mensen. Sinds darts is losgekoppeld van de rest van de Paralympics, weten we dat je met een laag IQ helemaal niet meer veroordeeld bent tot het schoffelen van plantsoenen. Da’s emancipatie!

Afscheid van De Tafelheer

De Wereld Draait Door neemt vanavond afscheid van tafelheer Marc-Marie Huijbregts. Marc-Marie kan zijn theatertour langs Schouwburg Amphion in Doetinchem, Theater Castellum in Alphen aan den Rijn en Theater De Vest in Alkmaar niet langer combineren met zijn bijrol naast Matthijs van Nieuwkerk in Studio De Plantage in Amsterdam. Na de winterstop van drie weken komt hij niet meer terug.

Het lijkt mij een goed moment om het fenomeen van de tafelheer uit DWDD te slopen. Want Marc-Marie was de ultieme. Adrem, schmierend, opgewassen tegen het ego van Matthijs, schijnbaar ook nog geïnteresseerd in de gast aan de overkant van de tafel, humorvol, persoonlijk, nooit te lang van stof en vooral: nooit te kort.

Natuurlijk kan een Hugo Borst ook een behoorlijk potje sidekicken en Martin Bril niet te vergeten, maar te vaak is de tafelheer of -dame het net niet. Neem Jort Kelder. Geen schim van scherp. En het kan nog veel en veel erger. Zo’n Halina Reijn zit voornamelijk mooi te zijn, Aaf Brandt Corstius bewijst slechts dat leuke stukjes tikken iets anders is dan knap lullen en wie echt altijd DWDD ziet, herinnert zich vast de uitzending met Volkskrant-journaliste Steffie Kouters, die het hele uur níets (!) zei.

Bespaar mensen die verder goed zijn in hun echte vak die afgang en laat het tafelheerschap met het vertrek van Marc-Marie vredig inslapen. Amen.